Capitol 18

Sr Geist ia ave un escusa bon per no acompania Pierre a la stasion. La movabli subita de colegas plu joven ia crea multe caos en la opera del compania asecurante. Sr Geist ia debe labora cuasi sin pausa. Esta el ia esplica a Pierre, en la matina de acel dia prima de agosto, regretente ce situas completa estracomun obliga el a esta separa fretada. “Ma” – el ia continua con alga ritualia de parla e jesti – “la avenis aora puia lunlotra. No potia del tera va pote para los de aora. Nos nota con dole ce tua paisanes ave no comprende del desira sinsera de Deutxland per pas. Ma bon, ancora nos no gera contra lunlotra. Ancora nos no es enemis. Ta ce me presa tua mano, Sr Touchard!”

Pierre ia desira dise alga parolas de grasia per la ospitia jentil en la familia, ma per Sr Geist lo ia es urjente ce el parti a sua labora. El ia interompe Pierre: “Con plaser, ma aora no perde tempo, Pierre. Aora lo deveni sempre plu menasante. Sur la strada on deveni stimulada – par coleria justa, en fato. Usa un taxi e salta al tren prima. Bon viaja!”

Ance Hugo no ia pote acompania Pierre. Rumores ia sperde ja entre la jinasianes ce tota studiantes de Oberprima, e an de Unterprima, ci desira junta se volente a la armada, va pote presenta se a un esamina rapida e oteni sua diploma de gradua en modo multe plu fasil ca en situas normal. Natural, esta aveni ia es bonvenida par Hugo e los de sua cameradas ci ia es ancora nonserta sur sua susede scolal. Plu, bien tota de los, tirada a longo en la zelo jeneral, ia vole deveni soldatos, “taracompos!” – como los ia esclama. Ance los ia teme ce cisa los va ariva sola pos la fini del gera. “Xico! On va debe pote dise ce on ia partisipa en un tal cosa!”

Oji la jinasianes de eda per servi militar ia es puntual clamada a dui pos oto a la asembleria grande.

La adio entre Pierre e Hugo ia es ombrida par un tipo de torpia. Los no ia trova parolas conveninte e donce no ia desira longi la situa.

Hugo ia dise: “Me espera ce nos va encontra nos denova en tempos plu cuieta. Viaja lisa a tua casa!”

Pierre ia vole dise: “Si tu veni a Paris a cualce tempo, no oblida visita me!” Ma a la bonmomento, el ia consensi del nonoportunia de un tal invita. El ia dise sola: “Adio, Hugo! Me vole espera ce on va ave no gera entre nosa du paises. Esta es mera alga malcomprende cual serta va es clarida pos corta.”

“Si,” – Hugo ia responde alga agu – “instante clarida!”

Colpada par la tono, Pierre ia regarda como si demandante a sua camerada. El ia esita, no ia vole comprende. Ma la oios de Hugo ia ave un brilia nonusual. Sur sua fas on ia leje un convinse e coleria desidente. Alga mania. Poi Pierre ia persepi, con dole, ce la responde de Hugo ia es tan agu como la lama de un sabre prusen. Recordante la atas mal de soldatos franses, la provocas de xefes de stato franses – longo la descrive esata del jornales seria an en la sera presedente – Pierre no ia senti intera nonculpable. El ia afirma, cuasi regretosa: “Me no pote crede ce Frans desira la gera.”

“Leje la jornales!” – Hugo ia dise taliante. Sentinte mesma la cruia de sua proposa, el ia parla plu manejada: “Me es tarda. Los asembla ja al porte del asembleria. Me va core. Asta revide, Pierre!”

“Asta revide, Hugo!”

Ja sur la scalera, Hugo ia turna a un plu ves per ajunta: “Si! E esperable pos corta, en Paris!”

Pierre ia refusa vide la menasa. El no ia vole reconose en acel dise la eco del xilias de Nach Paris del dia presedente. El no ia sabe direta sua responde. Hugo ia ateni ja la coredor del nivel de tera cuando, apoiante supra la balustres, Pierre ia clama pos el: “Tu ave ja mea adirije!”

Lenta, sin joia, el ia reentra a sua sala per fini paci sua cosas. An con la caldia, el ia lasa la fenetra cluida, velida par la cortinas. Un cautia saja. Tra alga perforas del cortina, Pierre ia pote fasil segue la vades e venis, al otra lado, de Guste Sähmisch en acel cosina cual el conose tan bon. Comun e frecuente ela ia apare a sua propre fenetra per xuta regardas inspetante a la sala del franses. Ela ia regrete serta ce el no pote vide elo. Sempre denova, en vose no plu mielin fondente, ma aora inflante asta un estasia valcirin, el ia marteli sur la inco de patriotisme ferosa la strofes mas del Wacht am Rhein.1 Cuando el ia para canta, on ia oia menasas nonmalcomprendable, adirijeda a tota spiores e plu spesial a los ci sirculi como peti jovenes naive.

Cuando Pierre ia es preparada, el ia porta sua valis asta la limina del abiteria. El ia trova Sra Geist e Lotte en la sala de come. Ambos ia senta sur la sofa de pelux, fante no cosa, parente en espeta. Ambos ia ave oios con bordas rojin. Vidente esta, ance Pierre ia sede a la nesesa de larma. Rapida el ia turna con mano estendeda a Sra Geist. Esitosa el ia balbuta: “La momento de parti ia ariva. Lo es de tipo otra ca me ia previde. Tra cuasi un anio tu ia es per me un madre bon, Sra Geist. Me no sabe como me pote grasia tu …”

Poi Sra Geist, stante se, ia tira Pierre a sua brasos e ia presa forte el contra sua peto. Sola difisil ela ia pote engoli sua emosia. Ela ia pone sua muxador a sua oios e ia sanglota en modo emosiante. Poi ance Lotte ia comensa plora. Pierre no ia sabe plu cua el debe dise. El ia presa la mano de Lotte e ia xuxa a el, como a un person nonconsolable: “Lotte, no plora! Tu ia es per me un bon sore peti, no? Me no va oblida tu. Adio, Lotte!” El ia vole turna rapida a via, ma Lotte ia deteni el e ia besa el a ambos jenas, moiante sua fas per sua propre larmas calda.

Sra Geist e Lotte ia vade en junta asta la scalera. Ala Minna ia es ja espetante con la valis. Pierre ia protesta, declarante ce lo es tro pesosa, ma la fie forte de Spreewald ia insiste per porta lo a su. En alga modo ela ia senti ce lo ta aspeta nonconveninte, como si on ta forsa Pierre a via, si el ta debe sorti total solitar del casa. Ance Sra Geist ia es su la influe de sentis simil. El ia coraji Minna: “Si, aida el. El va ave ancora tempo a pos per deveni plu ca sufisinte fatigada.” E el ia desculpa se: “Mea oios, marcada par plora, fa ce me no pote acompania tu al strada …” Lo es vera ce el ia teme esposa se a la reproxas cru e insultas posible del vidua Stecken.

Pierre ia dise: “No! No! Me no ta permete lo. Resta asi e asta revide!”

Poi Sra Geist ia es consensa ce a la cor de sua natur el es no eroe, no patriota, ma simple un madre. El no ia atenta, longo esemplos istorial, sofoca esta senti multe umana. Como un madre de ci on separa la fio, el ia presa Pierre a un plu ves entre sua brasos e ia besa el sin plu parolas.

Lo ia pare ce Sra Stecken ia es asorbeda en sua ocupas con alga cliente, car Pierre e Minna, portor de valis, ia pote sorti nonvideda del casa per ariva, sin sena nonplasente, a la stasion de taxi, cual ia es vera prosima. Minna no ia vole aseta la moneta de tre marcos cual Pierre ia puxa a sua mano. “Minna,” – el ia solisita – “no scandal sur la strada! Prende! Me va recorda tu frecuente, Minna. Asta revide!”

“Reveni pos corta!” – la xica simple ia dise.

En la atrio del Potsdamer Bahnhof, ante la fenetras de biletas, on ia ave un tumulta nondescrivable. Persones stimulada, nonpasiente, ia presa se como un misca nondisiplinada ante peti grilias cluida, per puia se instante, presada, puxada, presante, puxante en un otra dirije pos descovre ce en alga loca, plu distante, un ofisior preparada per labora ia apare final a un fenetra. Un ora intera ia pasa ante ce Pierre ia pote vosi sua desira: “Un bileta de clase tre per Metz.” Poi la responde seca ia veni: “No trenes a Metz. Sola per transporta la armada!”

Pierre ia fida sua capasia de menti: “Ma me debe presenta me ala per servi militar!”

“An con tua Gestellungsbefehl2 en mano, tu no va pote viaja oji. Reveni pos du o tre dias. A presente, on no aseta persones sivil.”

U ala! E cua el va fa entretempo?

Lenta, sin deside, Pierre ia dirije se macinal a la reteneria de bagaje, do el ia lasa sua valis pesosa. El ia es disturbada. Cuando la trafica normal de trenes va funsiona denova? Asta alora la situa va pote deveni sola plu grave, sua caso sola plu complicada. Esce ja el no vive aora asi en modo nonlegal? A via! El ta comensa la viaja a pede? Enfantin! An si el ta pote pasea tra cuatrodes cilometres en cada dia … No!

Ma, espetante, do el va abita en Berlin? Lo es tota nonposible ce el revade a la strada Bülow. Nonposible ce el solisita un ospita de otra conosedas o amis. Si los ta aseta, acel ta sinifia perili los. E en cualce otel on ta es multe pronto curiosa sur esta joven ci pare opera nondependente del avenis istorial del momento. On ta suspeta tro rapida la spior. El no va pote longa asconde sua nasionalia. Ma resta asi, sur loca, como un tapo puxada, lansada entre la ondas de un fola movente, es asurda.

Pierre ia comensa pasea. A traversa de Potsdamer Platz, longo Leipzigerstrasse, el ia pasea, pasea, sin sabe a do, consensa mera ce el turna sua dorso a la strada Bülow. Plu e plu el ia senti stranjer, un barco sin porto, completa abandonada, sin amis, en un site do el ia ave tan multe cameradas. Wir halten fest und treu zusammen …

Ma ci ta risca proposa refuja un nasional franses?

Poi Pierre ia pensa a Dr Kiebitz. Acel om strana es antipatriota. Esce la prinsipe de acel filosofiste amarga no es “Prima la umanas, poi la deutxes”? En cualce caso Pierre va pote solisita sua consela. Desideda. E el ia mervelia ce el trova se bien esata en via a la abitada de sua “Herr Kollege”. Lo pare ce – ante cuando sua razonas ia conclui per esta visita – sua suconsensia ia solve ja la demanda.

A la canton prosima el ia parti de Friedrichstrasse, ia turna a en Dorotheenstrasse, a sinistra asta ateni Louisenstrasse, cual el ia segue a norde. Pos corta el ia sta ante la casa modesta en cual Dr Kiebitz ia ave sua sala modesta. Asendente la scalera oscur, Pierre ia espera par tota sua cor ce la comite de dotores militar, sur cual Dr Kiebitz ia parla a alga dias pasada, no ia aranca acel amor de pas a via del vive sivil.

La nivel prima ia es, como usual, multe oscur. Del coredor longa al nivel de tera, la brilia de dia ia pote apena filtri se, e la lus fluente tra la lucarna de teto, supra la poso del scalera, ia es consumada ante cade tan profonda. Ma Pierre ia conose bon la porte. Sin pausa, el ia bateta per entra. La xilia soprano esperada no ia veni en responde instante. No cosa ia move pos la porte. Pierre no ia pensa ante aora ce a esta ora ante mediadia la dotor es multe probable no a casa. Sola nonvolente Pierre ia debe aseta esta realia.

Ante turna se a via, el ia proba a un plu ves par batetas repeteda. No tro forte, an tal, per no causa un interveni par visinas del mesma nivel. Futil. Dr Kiebitz no ia es a casa. Enganada en sua calculas, Pierre ia deside parti cuando – aora abituada a la oscuria – el ia vide ce la clave es en la securador. Donce … Sin considera plu, el ia toca la manico. La porte no ia es clavida. Lo ia sede su sua presa fasil.

Orible! U la vide! Pierre ia fa du pasos a retro. El ia trema de asusta forte tra sua corpo. Odiable.

De la sofito, a media del sala, pendente en tota sua longia ia es la corpo seca de Dr Kiebitz. La table ia es puxada contra un mur. Su la pedes del om pendeda, un seja ia reclina cadeda. Como? Como! Pierre ia debe aseta la situa, ma tan asustante lo ia es ce el ancora no ia pote mesura lo.

La corda ia es fisada a un anelo de fero en la sofito, acel mesma anelo de cual, en seras pasosa, la lampa modesta del om solitar ia penduli en sua portador de cupre, imitante un candelabro. Sur la table la utiles del bevi matinal de cafe ia resta nonlavada. A lor lado, larga despliada, como si esibida, un numero resente del jornal Vorwärts3 con borda negra. Un moldur funeral per la informa: Jaurès matada en Paris!

La fas grimante del mor, ja sirin pal, ia conserva sirca la angulos cadente del boca acel espresa sarcasmosa cual Pierre ia conose bon. La oculo de nas ia lisca a via e ia pende nonmovente del orea destra. Sur la jaca gastada ia es spinida un folia grande de paper cual ia proclama en leteras spesa la deside del comite de dotores militar: Felddienstfähig!4

Tal, Dr Kiebitz, cisa la vitim prima del gera, asta la mori ia burla la armada.

Ma la mori ia atenta venja contra la armada. Tal lo conveni entre asosiores. Lo ia forsa la rebelor a la posa umil de un soldato sin grado, con tota sinias esterna atestante la respeta a superiores: rijidia – ta ce an no un sil peti move! – la brasos reta cadente, la manos contra la costur del pantalon, conformante a la regulas. Ma sin efeto la sarjento nonvidable ia cria: Brust raus! Kopf hoch! Augen gerade – aus!5 Kiebitz, soldato caricaturada, no ia reata plu. Sua testa no ia leva denova. La sirculo strangulante del corda ia es plu forte. Con testa inclinada, sin ostenta, Heinrich Kiebitz, dotor de filosofia, ia presenta se ante la Xef Militar Grande como un sivil nonstajiada.

Nonvolente Pierre ia presa ja ambos manos contra sua cor per reteni la tormenta de sua pulsa. Alora compatia e despera ia luta en el. Un vide tan orible. Un mosca ia vola sur la fas del mor. Pierre ia secute se de sua angusa.

Pos susede controla sua emosia, sua move prima ia es per talia la corda. Ja el ia regarda a sirca, xercante un sisor, ma el ia es instante consensa del peril en cual el va pone se. Si on trova el asi, el va debe justi sua presentia, esplica sua relatas a la mor, poi responde a demandas de polisia, e nonevitable on va descovre sua nasionalia. Plu, cada aida umana a Dr Kiebitz es ja longa futil. Donce futil es alarma la visinas. Futil e perilosa.

La sola solve valida ia presenta se con claria: desapare nonpersepida, si el vole evita complicas. El ia retira se, paseante a retro. Pal como si el mesma ta es nonvivente, tremetante tra sua corpo intera, como sonambulor el ia parti del sala, silente cluinte la porte pos se.

Rapida, furtiva, temente a cada cruji peti del scalera fatigada, el ia sorti del construida. Como sonambulor el ia pone sua pasos tra la labirinto del stradas, seguente sieca e nonsabente la move obligante de sua pedes. Sua pasos el ia pone, nonatendente la ativia sirca se. Tra cuanto tempo?

De sua apatia el ia es arancada par un ruido caososa de rotas e feros de cavalo. Ala pasante, longo Charlottenburger Chaussee, ia es un colona de artileria. Artileria pesosa. De tota ruetas del parce, paseores ia veni corente per evidenti sua zelo: “Ura a nosa canonores! – Dona a los rasionas duple! – Xicos, spara sin compatia al postos del piolios!”

La soldatos, orgulosa en sua uniformas nova en gris de campo, orgulosa del gloria cual los previde recolie, la montores sur cavalos larga, la canonores sentante sur la caros, con un a cada lado del tubo e con du truples sur la caxones de muni, ia grasia la linias aplaudinte par brandis joiosa de sua manos. Los ia envia besetas de mano a tota femes-enfantores ci ia ariva corente de tota partes, e ance proposas de un tipo tan plu osante car los ia es anonim. La ofisiores acompaniante, mesma ojetos amirada – multe plu ca la canonores nonxevronida – del zelo del popla, ia es felis de permete tal estravagantes.

Como un om veliante en un comparte de vagon, ci pos un viaja de note emerje de dormi e regarda stonada sirca se un campania nonconoseda, e ci ancora no distingui clar cua es la sonia e cua es real, tal Pierre tra alga tempo ia esita. Cuasi el ia vole, como un om veliante, frota de sua oios la gotas final de sonia. Cua aveni? Do el es? Poi el ia comprende. O, la realia cruel! Gera … on ave gera! Deutxland e Frans. El es franses en Berlin. Un mus en un trapa. Como evade? Abandonada par totas … E acel bon Dr Kiebitz, el ia pende se …

Sola aora Pierre ia nota ce el sta a la Stela Grande, en la parce Tiergarten. El ia es consensa ce un colona de artileria veni de pasa rolante sur la strada Charlottenburger, probable per entra a un tren en un stasion estra la site. Como el ia ateni esta loca? El ia es noncapas de dise. Ancora sola un nebla ia flota sirca el. En un stradeta prosima el ia vide un banca solitar. El va vade per reposa, per restora ordina a sua pensas.

Apena el ia senta cuando un om vea ia ariva, con un surie de cual on ia divina fasil un contentia e orgulo per la imajes de eroes. Vidable esta om ia nesesa conversa, con cualcun, per relasa la plenia esedente de un cor patriota. Pierre ia evita contata e ia continua sua vagas nondirijeda. Ja plu norde, a borda del Spree, el ia senti fatigada en sua gamas. El ia senti un famia tirante. Sua corpo ia pare plu esijente ca sua alma. Lo ia obliga el a deside. Aora, plu ca sempre, el debe reteni un testa clar. Si, prima la come. A pos, el va ocupa se sur la posibles per pasa la note.

Ma asi la popla core denova en junta. Algun anunsia un Extrablatt! La popla grupi, foli, puxa lunlotra sirca la portor de jornales. Cadun desira oteni prima la novas la plu resente, e cadun ci ia susede concista un paper ia es direta asejada par otra persones avida per sabe. Ja Pierre ia comprende de lor crias stimulada ce Deutxland ia declara gera a Rusia. “Final un situa neta!” – algun ia joia, e la otras ia cria “ura!” a veses noncontable, sin pausa.

A lado de Pierre un pico vose magra ia vibra: “Aora avansa, nonpardonante!” Esta ia es un senior peti, con colar alta. Sua oculo sin brasos ia senta en apoia perilosa sur un nas tro puntida. Plu e plu stimulada el ia deveni. Ja tota sua testa ia es roja, e sempre cuando el ia leva sua xapo de palia per fa jestis per acompania la uras, on ia vide a sua tempes venas inflada. Contra sua vole, Pierre ia teme ce el va ave pronto un ataca serebral. El ia intende cuasi consela alga modera a la om peti. Ma la om peti ia dise tan menasante “Aora nos va trinxa los!” ce Pierre ia judi ce plu saja el no va interveni.

La senior peti ia es fortunosa ce a acel momento Deutschland über alles ia esplode nonparable de tota gargas, e en acel torente on ia pote versa tota pasiones umana, desbridida e librinte! Ma ja un anunsior nova ia veni corente con informas plu nova, traente paperetas ancora plen del odor de inca de primi: “Un movabli jeneral en Frans!” – a cual la senior peti, turnante a Pierre como a un atestor esensal de sua coleria, ia convulsa: “Ha, la bandes de porcos!”

Sola con difisilia, par peso pos peso, Pierre ia susede emerje del fola aderente. Poi el ia vide, en un stradeta minor, prosima, un taverna de aspeta calma. Weissbier-Stübchen.6 Final el ia pote fa sua come media. Lo ia es ja la ora du del posmedia. Per longi sua resta en esta refujeria, el ia comanda ancora un cafe.

Sur un table visina algun ia lasa un jornal oblidada. Avida, el ia asorbe sua comunicas. En veria, Deutxland ia declara gera. Oji sua majestia la imperor ia dise: “Me clama Dio como atestor. Deutxland ama la pas!” – e ante la Reichstag7 el ia afirma en consenta formal: “De aora me conose partitos no plu. De aora on ave entre nos sola deutxes!” E Pierre no ia pote desprende la pensa, pico malvolente, ce on veni de abri la epoca del parolas grande istorial.

E el ia asorbe se en leje plu. “En Paris, la governa avida per gera ia organiza la asasina del xef del sosialistes, Jean Jaurès, la ostaculo major contra sua projetas criminal.” Sua cor ia bate rapida. E ala confirmada ia es la informa del sera presedente! Esce en Frans on ia perde la sajia? Ala, negra sur blanca: “Nos sabe de Strassburg ce soldatos franses ia traversa ja oji al teritorio deutx e ia ocupa plur viletas. Nosa duanores, ci ia vole resiste, ia es matada par fusil sin averti.”

Sur un otra paje: “En Brusel, un major franses ia vanta ce los va usa la pel del virjines deutx per fabrica paralampas.” – “Avionores franses ia lansa bombas sur la linias de ferovia prosima a Nürnberg.” – Plu importante: “Ofisiores franses, sivil vestida, viaja par auto tra tota la rejion sirca Metz e infeta la posos e fontes par basilos de colera …”

Pierre ia deveni nervosa. Acel es tro. Esce Frans ia loci? Traversa la frontera sin declara gera a ante, ataca duanores nonperilosa, e tota esta atas savaje! Mea dio! Pierre ia relansa la jornal a la table visina, ia paia e ia sorti. Dutante se mesma, el ia demanda a se: “Esce Frans es no plu Frans?”

Sr Touchard, ance tu ia entra, rapida marxante, a la epoca del parolas istorial. Ma atende: jeneral, la plu bones on “improvisa” sola pos la festa.

Pierre ia continua sua vagas. A norde, a sude, a destra, a sinistra, longo la flue e reflue acaso del mar umana. Sua sola esforsa ia es per pasea nonotada, e per esta el ia debe finje un joia grande, fa un surie serta de vinse a cada surie serta de vinse, abri larga la boca a cada ura de canton, an si no vose ia pasa entre sua labios. Tan multe como posible el ia evita la isteria del folas, ia vade sirca la banderas brandida e spesial la eroes dramosa ci ia distingui se par xasa parolas franses. Tan multe fenetras de botecas ia frati sur la troterias, mera car la proprior de alga Maison de Nouveautés8 o de Pariser Mode no ia trova con rapidia sufisinte la jar de pinta o la plance afisable nesesada per desapare la scrivedas stranjer culpable!

De la Stettiner Bahnhof un filo strana ia rampe. Tirante e puxante. Siviles e povres arestada, susia, en vestes de campanian; omes con botas alta, femes con telas vea e colorosa sur testa, tota aspetante como sclavos, tota portante sua posesedas misera, ensircada par soldatos. Sin duta los ia es polsces, sitadanes rusce del rejiones de frontera, alga del multe ci en cada anio parti de sua casas per es empleada como laborores de campo par la imobilores prusen. Lor regardas otusa ia parla de teme e noncomprende. Los no ia leje la jornales. La gera ia surprende los a media del recolies de estate. Cual destina noninviable on reserva per los? Esce ance Pierre va trova se pronto en un filo simil?

An si la fujor ia evita como posible la stradas xef traficada, an tal, el ia persepi pos corta ce la flue de persones crese sempre plu. Corente de tota partes del site ia es omes, femes, enfantes, familias intera, grupos grande, rapida vadente en la mesma dirije: Unter den Linden.9 Alga cosa va aveni. De parlas de pasores fretante, Pierre ia reseta la sabe ce la imperor va parla a sua berlinanes de sur la balcon del castel. Un momento istorial! Totas a la Plaza Schloss, donce. Pierre ia deside direta ce el no va es tirada con los. La flue ancora no ia es tan densa.

Par vias minor el ia refuja se en la Tiergarten prosima. Ala, a sua stona, on ia ave cuasi nun. Serta la potia sucante enspirante veninte del castel ia crea asi un vacua. Siegesallee ia pare sin vive. No persones paseante. Pierre ia previde felis ce el va pote final resta solitar. Longo cada lado del bolevar ordinada, des-ses monarcas del istoria ia proposa, en la mesma cuantia de nixes grande, la posible de reposa sur bancas monumentin. No par eleje, mera acaso, Pierre ia senta se su la sculta de Friedrich la Grande, ci ia es acompaniada par du de sua contemporas la plu notable: Conte Schwerin e – direta supra la vagor fatigada – Johann Sebastian Bach. Ala, pos corta, Pierre ia adormi. Tal, a veses, es la influe carital, an pos mori, de composores major.

Pierre no ia sabe tra cuanto tempo el ia dormi, e no cua ia velia el. El ancora no ia acorda abri sua oios. El ia gusta longi asta la estrema acel state de flota beata entre dormi e nondormi. On ta vive tal, sin contata con la mundo esterna! Ma voses ia es oiable, pasos ruidosa ia prosimi. El ia abri sua oios. Del dirije del Porton Brandenburg, grupos cantante ia veni. Alora Pierre ia ata reflexe como un animal xasada. Sin retarda, el ia continua vaga, turnante sua dorso a la ruido.

El ia demanda a se cua aveni a esta ora en Paris. E a la ves prima en esta dia ruinosa, el ia pensa a sua familia. Sua madre va es tan ansiosa car el no es ala! La letera la plu resente el ia envia ja ier, ma probable lo va ariva nunca. El ta envia aora un telegram? Muda, el ia nega con testa. Ance acel va es no plu posible.

Pierre ia ariva, sin persepi lo, a acel punto do del strada Viktoria on entra a la strada Potsdamer. Ala, a sola alga pasos ante el, supra la canal Landwehr, la ponte pasa cual el ia traversa tan comun. La via la plu reta a sua casa en la strada Bülow. Pierre ia para subita. “Cua me fa? Cranio vacua! Me ia revade cuasi … a do me abita no plu.” El no ia sabe plu fa cua. Nondistante, vitro ia cade. La ruido de frati ia es covreda en la mesma momento par un vosi venjante de Deutschland über alles.

En sua despera, Pierre ia projeta final ce el va atenta pasa la note en la sala de espeta del stasion. Tal, si un tren ta parti a Metz an con tota, el ta es en la loca. Ma ancora lo ia es tan temprana. Apena la ora ses. El ia pasea plu. Denova sin destina. Longo acel canal triste, de acua negra, sin vive. La presipes del mures bordante ia es foreda par edera melancolica. Ala Pierre ia es solitar, a la min.

Ma plu e plu el ia senti la pesa en sua gamas. Si, a traversa, no distante, es la plaza Lützow con sua peti jardin boscin. Ala, entre plantas verde, sua banca. Perce el no ia pensa plu temprana a lo? El va vade per dise adio a sua banca amada. Un asosia de ideas? Pasante sur la ponte, el ia zumbi cuieta a se la aria de Manon Adieu, notre petite table …10

Du grados ia gida a supra, ultra fondos curada de flores, entre arboretas, a sua banca ascondeda. U asi lo. O! Colpada, xocada, Pierre ia petri sur loca. No longa. El ia pone un mano ante sua boca. Ia reteni sua respira. Sua reflexe prima: el ia vole turna a via, tota sin freta, como un paseor ci cambia la dirije de sua via per no razona otra ca un capris subita. Cisa sibilante. Pensante a no cosa. Como si el no ia vide la fem joven. Ma un tal finje ta es enfantin. Intensa, simultan suriente con surie strana, la fem ia regarda el. Plu bon ce el fini rapida. Sin esita, el ia vade a la banca, sentante sur cual ia es Annemarie Balkenwirth.

“Sr Touchard? Tu asi? Lotte Geist ia dise ce tu ia viaja nel matina ier. Tu conose la peril?”

La tono no ia es noncompatiosa. Plu amin ca usual. On no ia persepi en lo acel noncurantia serena par cual la fem joven ia es capas, cuando desirada, de marca tan neta un distanti contra cameradas tro emprendosa. El ia estende a Pierre un mano nonenemin.

“Senioreta Balkenwirth! Si, lo es me. Me ia vole viaja a via, sin fali, ma la tren a … a mea dirije no aseta persones sivil oji. Me es en impas. Me veni de considera multe. No otra solve esiste … Me va vade per presenta me al polisieria la plu prosima. Me teme ce ja doman me va es ofisial un sitadan de un stato gerante contra Deutxland.”

“E tua multe amis en Berlin, esce los no pote aida?”

Pierre ia pare oia un vibreta cuasi joiosa en acel ironia. El ia pote sola responde: “Tu mesma ia mensiona bien la peril del situa. Nel tempos presente, nun es permeteda a ospita un franses. E an si algun ta acorda prende a se tan multe riscas, me ta debe refusa. Me es un leprosa de cui mera la presentia veneni la aira.”

“An tal, a veses on ave persones per cura la leprosas.”

“Cua tu vole dise, Senioreta Balkenwirth?”

La fem joven ia surie, e Pierre ia es consolada par amira la indentes en sua jenas. Ela ia parla, no direta respondente a sua demanda: “Ancora resente tu ia nomi me Annemarie, en modo min formal. Per favore, ta ce tu continua tal. No cosa enemin ia aveni entre nos.”

“Volente, ma tu ia comensa par ‘Sr Touchard’, no?”

“Alora la momento ia es rituin.” – el ia burleta e ia reveni a sua demanda orijinal. “Me vole dise un solisita: ta ce tu no ata sin considera. Perce tu core instante per demanda cortes ce la polisia aresta tu? A pos, si on va ave un gera, tu va resta asi como un prisonida. Tu no es culpable si nosa paises es nonpasosa.”

“Me no es culpable.” – Pierre ia repete con espera pal. “Ma cua me va fa? Me es sin casa en Berlin, mera un can sin mestre. An plu, car nun atende un can vagante, ma nel situa presente, un person vagante es oservada par multes.”

Annemarie ia regarda el con la serenia costumal en sua oios, ma Pierre ia descovre aora en acel oios ance un brilia strana. Lejera sua mano ia toca sua braso basa: “Senta, senta sur tua banca.” Pierre ia regarda con surprende, e la fem ia parla caresin: “Sr Pierre, me no teme cura un leprosa. Tu no es un can vagante, sin mestre. Tu va pote abita mea casa asta … Bien, cua tu intende fa?”

“Vade a mea familia, sola esta, retrova los. Me ave amis bon, prosima a Metz. Si me pote ateni los, me va es salvada. Los va aida. Tota depende sola de esce la trenes va funsiona denova cuando lo es ancora no tro tarda.”

“E tu vole recansela esta intende saja, par presenta tu oji a un polisieria? Escuta! En espeta tua tren, tu va abita nosa casa.”

“Tu es tro jentil. Me judi tua proposa corajosa longo sua meritas, Annemarie, ma me no permete ce me perili tu. Plu, me es serta ce tua jenitores va desconsela, con razonas eselente, en ajunta …”

“Me es solitar nel abiteria, an en du abiterias. Si. Mea padre es movablida como dotor xef de un ospital militar en Königsberg. Ja ier el ia debe viaja. Mea madre ia acompania el, per cura sua instala ala. A Rike, la fem servinte, on ia permete un asentia. Nel dias veninte, tu va pote dispone du salas de dormi: nel casa fronte, la studio de mea padre – lo conteni un leto multe comfortosa; o, nel casa retro, la sala de Rike. Tu va eleje.”

Pierre ia es deletada. Esta el ia osa nunca espera. El va ave no sola un nido secur, ma – el va abita a lado de Annemarie, su teto de Annemarie, sua idol secreta anelada! Emosiada, el ia prende la mano del xica e ia besa lo. El ia senti larmas en sua oios.

“Me no sabe como grasia tu, como grasia ance la acaso fortunosa cual ia permete ce nos encontra lunlotra bien asi.”

Annemarie ia radia felisia. “Cisa la cosa es min acaso ca tu suposa. Ance me ia oia de acel banca del filosofiste, tua banca. Me ia presensa … e me ia espeta tu.”

“Ma como tu ia pote divina ce me es ancora en Berlin?”

“Demanda fol! Tota jornales ia informa ja ante mediadia ce la ferovias a Alsas e Loren es nonusable per siviles a presente. Transportas militar urjente ia obliga on a deside tal.”

Tra esta parla, la fas de Pierre ia lumina. Aora vinsente en el ia es un cosa serta: Annemarie, blonde, clemente, serena, de jenas roja e oios azul, la fem nonasedable, ela ama el! E en ce el ia presa aora ambos sua manos, lor regardas ia encontra se.

“Annemarie, tu … anjel!”

La bocas no ia pote no sede. Los ia fusa a lunlotra en besa longa. Alora, a la ves prima, ambos ia conose simultan la natur de un besa cual ateni la limitas del nondefinable. Los ia plora como enfantes – par causa de un concreti de felisia profonda asta alora sola soniada.


En la matina seguente, cuando Pierre ia abri sua oios, el no ia es en la sala de Rike la asentida, e no sur la leto comfortosa en la studio del dotor medical H. Balkenwirth la movablida, ma intera simple en la sala de Annemarie, sur la leto de fero, blanca lacida, con cuatro globos de laton briliante. E reposante a sua lado ia es Annemarie.

Tan perfeta ia es la armonia entre ambos ce ance ela ia velia en la mesma momento. Muda suriente a Pierre tra la marania blonde de sua capeles, el ia saborea sua felisia. Tirante el a plu prosima, ela ia xuxa: “Cara!”

“Mea cara!” – el ia joia e ia besa ela en la matina nova. Poi, tra ancora longa, los ia reclina nonparlante, con mano en mano. Annemarie ia ave un surie pico malvolente e acel indentes nonevitable deletante en sua jenas cuando el ia dise: “Cara, me imajina ce me debe aora demanda a tu cua tu pensa de me pos lo cual ia aveni, e ce me debe lamenta: O! Tu no gusta me! Strana, esce no, Pierre, ma me es contente! Me regrete no cosa!”

“Ance me senti no regrete, o, plu vera, me regrete ce tan longa nos ia vive pasante lunlotra. Annemarie, me jura a tu: Me ama tu. Tu va es mea sposa. Me pensa ce nos debe ordina nosa situa, taracompos!”

“La parola de Paulig, la stupida!”

“No tan stupida, ma comica an tal. Estra un ves. Tu recorda mea apare misera al Cuatrofolia, no? De acel, Paulig ia es culpable …”

Oji on ia pote fasil rie sur acel farsa.

Pierre ia reveni a sua idea: “Esce tu no pensa ce lo ta es saja ce nos uni ante lege e altar?”

“Multe saja, senior. Oji es la dia coreta per rejistra nel ofisia munisipal de Schöneberg, scalera A o B, sala 110 o 702, la sposi entre monsieur Touchard Pierre, de Paris, e senioreta Balkenwirth Annemarie Katharina, de Berlin-Schöneberg!”

Elo ia clui sua boca par un besa. “No instante! Me sabe bien ce aora … Ma pos un o du menses, cuando la nubes negra de peril militar ia pasa a via.”

“Esce no stonante ce nos acorda tan bon? Ance me opina tal.” El ia apoia sua testa sur la peto de elo: “Plen fidosa me parteni a tu, Pierre. Sola nos du!”

“Sola nos du!” Acel ia es la ase sirca cual los ia intende construi sua mundo, sin depende del cosas fol a estra. Los ia vole evita cualce refere a la realia. La avenis istorial del dia no ia interesa los. Los ia es interesada, monopolida, par sola lor ama. E los ia vole sabe la data de nase de lo. Pierre ia demanda: “Ci ia ama prima? Serta me. Me ia ama tu al vide prima! E tu?”

“No al vide prima! Tu no ia aspeta como un eroe concistante cuando tu ia esflue del armario!”

“Nunca me va oblida lo! Acel stupida, Hugo, ia pone me en un situa torpe. Cua tu ia pensa de me?”

“Franca, tu ia desplase me min ca me ia espera!”

“Cua? Tu ia desira ce me desplase …?” – e, finjente es ofendeda, Pierre ia lisca de sua abrasa.

“Si, acel me ia espera. La otra xicas ia fantasia tan de tu, ante tua ariva, ce me ia desira cuasi ce la franses anelada va es alga malformida, si posible con oios straba e tal plu, mera per vide lor desilude!”

“Grasias!”

“Nonsaja! Escuta!” – e, per atesta, ela ia profondi sua ungias en la braso de Pierre. “A mea funda me ia es multe contente de vide tu como tu es. Tu ia desplase no tan …”

“E de cuando tu ama vera me?”

“Del comensa, serta, ma alora me ia batalia mea sentis. Me ia lasa ce los flue libre sola cuando ance la via ia es libre. Lo ia dole me, vide sirca tu tan multe satelites lodante. Tu no ia nesesa me. Ma cuando tu ia es como un can vagante, sin mestre, sin casa, alora me no ia pote plu resiste … Me ia sabe ce nos pote parteni a lunlotra. Mea ama es noncomun, no, Pierre?”

“Esta me crede.” E el ia broma: “Un ama cual nesesa, per descovre se, un movabli jeneral en cuatro o sinco paises e al min du declaras de gera, lo es serta un ama noncomun!”

Rapida la mano del fem ia bloci la boca del om. “Silenti, bobo!” Ma lo ia es tro tarda. El ia velia la realias mundal. Estas ia veni aora filtrida tra la covrefenetras cluida. No plu on ia pote finje un isoli continuante en un oasis distante del mundo. Ambos ia oia la cantas de colonas marxante.

Alora Annemarie ia deside: “Pierre, ta ce tu es cauta. Tu no va sorti de nosa sala. Me va atende tota nesesadas a estra. Me va vade ance al stasion per trova informa sur tua tren. Tra mea asentia tu va abri la porte a nun. Tu promete?”

“Me promete. Me es bien tua prisonida!”

Tra alga tempo los ia esplora esce lo no ta es plu bon si Pierre ta resta a dia en la casa del jenitores de Annemarie, do el ta ave plu spasio e comforta, ma los ia comprende direta la peril. On ta pote nota el veninte e vadente. Annemarie ia esplica ce a presente, en la caseta de jardin, nun abita estra el, car Rike es con sua madre e padre en alga loca prosima a Weimar. Ma en la casa fronte, a lado del patio, sur la nivel prima, Senioreles Heinemann abita. La sposo es un talior e labora per ocupa ladal como ofisior de casas. Curiosa sur tota.

En la parte plu grande de acel nivel, la jenitores de Annemarie ave un abiteria alga estendosa, ma car la padre pratica sua profesa en la casa mesma, on ia debe sede cuatro salas a acel usa, e par esta causa ela e la fem servinte ia reseta la suas en la caseta de jardin. La otra niveles, cuatro en soma, es ocupada par ses familias, a la min. Plu, a la nivel de tera, a cada lado del coredor, on ave un boteca. Un vendor de mobilas, un floriste. A los la cabanas parteni asi a su, en la casa retro.

On ave donce tro multe riscas per Pierre si el sorti en la dia. Un o un otra del abitores va vide el e va mervelia a la presentia de un nonconoseda. Pierre ia comprende esta e ia insiste mesma per resta en la sala de Annemarie. Lo ia es sufisinte vasta. En ajunta a la leto lo ia conteni un comoda, un armario, un table de scrive con un portascafal per libros. A media un peti table basa e ronda ia sta, sirca cual, serta, la cuatrofolianes ia consenta en sua saturdis. En la peti cosina visina, un angulo ia es reservada per cura personal.

Annemarie ia apone sua xapo de palia con papaveras. La bordas larga e ondante ia ombri deletosa la oro de sua capeles. Con esta brilia forte estasiosa en sua oios, el ia aspeta plu desirable ca sempre. El ia parti, sertinte: “Esta no va ocupa longa. Me vola. Felisia es tan bela!”

Cuando Annemarie ia reveni con compradas diversa, el ia pote sola reporta ce on ancora no previde un tren per siviles a la provinses ueste; ce cuando el ia sorti del stasion, un fola ia tumulta ante la Palast-Hotel. Sur sua balcon sentral ia es despliada, como un vano, tota un buce de banderas de nasiones diversa, pd. la banderas de nasiones ancora amin a Deutxland, o al min neutra. Bien, de acel buce on ia veni de aranca la bandera beljes e lansa lo sur la strada, do la fola ia pasea sur lo.

“Asi es la jornales. Lo pare ce tota la mundo conspira per destrui nosa ama. Xocante!”

Pierre ia leje fretosa e avida: “Beljia ia refusa la proposa deutx. Nos ia vole proteje la beljeses contra un invade franses, ma los ia deside impedi nosa marxa tra sua pais. – Deutxland, atacada de tota lados, debe defende se!”

An con la avenis esterna, la amores joven ia vive felis. La oras ia pasa tro rapida, e cada matina ia veni osesente con la presensa ce esta no va pote continua, ce lor sonia bela va es subita rompeda. Pos estasias momental, pos escursos flotante tra un infinitia azul de fantasias e projetas, los ia reprende la contata con la realia sobre del vive.

Poi los ia mudi. Los ia senta tra minutos longa sin parla, la un a lado del otra, con mano e mano. Nun ia vole carga sua preocupas pesosa a la otra. Si en un parte cada del du ia espera a se ce ancora doman la trenes no va funsiona per Pierre, en un otra parte los ia es consensa ce con cada dia la peril de lor situa deveni plu agu. Sempre plu insistente la jornales ia repete – e la comunicas ofisial, postada sur la colonas anunsiante del site, ia informa – ce tota persones stranjer debe presenta se sin retarda a un polisieria, ce ance la ospitores es obligada a fa un declara en pertine a esta. La teme de spiores ia es cresente, e donce cresente ia es con cada ora ance la stimula del strada.

Annemarie ia emerje prima del silentia opresante.

“En la sera oji los ia frati tota fenetras del Prinzess-Kaffee sur Kurfürstendamm, sola car algun ia dise ce la xeliste del orcestra es rusce!”

Strana. Esta dise de Annemarie ia veni multe presisa a bonmomento per es un esemplo concluinte a la meditas muda de Pierre. El ia comprende ce ance Annemarie, tra ce ambos ia silenti longa, ia segue la mesma via de pensa como el. El ia comprende ce ance ela es oseseda par la menasa de acel peril en cual el ia pone ela. El ia sabe ce pos corta alga solve, de cualce tipo, va revela se, e sin duta a custa de lor separa.

En la dia seguente, 3 de agosto, Annemarie ia reseta un letera de sua madre. De Königsberg. “Nos ia trova per padre un sala mobilida, con cura personal multe moderna, en un bon familia burjes, no distante de sua ospital … Me va resta per ancora 3 o 4 dias …” Del site Annemarie ia reveni con informa multe plu importante: “Deutxland ia declara gera a Frans!”

Aora no plu espera resta. Aora la desastre es apena evitable. Aora Pierre es un enemi. Aora Annemarie Balkenwirth ospita, asconde en sua casa un sitadan franses. El ia deveni complis en un ata contra la securia del stato. Pierre ia comprende aora la estende plen de sua paso mal. Perce el ia aseta la proposa de ela? Perce sua cor ia vinse sua razona?

“Escuta, mea cara! Me debe vade direta al polisieria. Cuando lo ia es un caso de sola mea person, me ia es preparada per prende a me tota riscas. Ma aora me va perili ance tu. Me ta tolera nunca si, par causa de mea culpablia, cosas mal ta aveni a tu, cisa un prisoni, sin parla de efetos an plu cruel cual me no ave la coraje per imajina. Annemarie, cara, nos debe separa.”

Annemarie ia ave larmas en sua vose: “Asi tu es secur. Mama va ariva sola pos cuatro o sinco dias. Asta alora serta alga cosa va aveni. La trafica de trenes a Alsas va reorganiza se. En alga modo tu va pote ariva en Metz. Tu parla sufisinte bon la lingua deutx per pote viaja nondisturbada. Tu va ateni serta tua amis. En la rejion de Metz on no gera ancora. Cisa batalias no va aveni sur la fronte franses-deutx. La deside va cade contra la rusces. Mea padre ia opina tal.”

Cisa el razona bon, Pierre ia pensa. Longo la jornales el ia vide ce la soldatos deutx marxa tra Beljia per invade Frans del norde. De articles del jornalistes xef el ia pote suposa ce la destina del gera entre ambos paises va es desideda a la frontera franses-beljes.

En la mesma sera on ia es informada ce Italia, la membro tre en la alia de tre renas, ia deside no partisipa en la batalias e no aida Deutxland-Osteraic, como espetada. Italia ia veni de declara sua neutria, evocante coleria entre la persones sur la stradas.

E Annemarie ia debe reporta ce del buces de banderas sur la balcones de Berlin on ia aranca ance la italian. “Un conspira refinada contra Deutxland es revelada.” – el ia conclui. “Los ia tenta nos al trapa, en modo destrosa. Pierre, como tota de esta va fini?”

Annemarie tota no ia es patriota, ma el ia es iritada par la jua tan grande de asconde, acordada a ante, contra sua pais nonculpable. Lo ia sumina sua consetas de justia.

“Tu no pensa la mesma, Pierre?”

Pierre ia ocupa se nunca seria de temas political. El ia sabe bien ce en Frans, en tota ambientes sirca el, on ia parla multe de venja; ce a sua tempo, pos la gera nonsusedosa de 1870–1871, on ia sede sola par obliga, contra vole, a la vinsores deutx la teritorios de Alsas e Loren, con ance un popla ardente en protesta contra la prende. El ia oia esta ja de sua enfantia la plu joven. La amargia del menasas de venja ia deveni otusa. Los ia afeta ja la om joven sola como parlas banal. La culto a la provinses perdeda ia fili en sua emosias como un liturjia, simil a la eglesal. En sua convinse, esta idea vera ia radisi: nos va reprende Alsas e Loren – como ance esta pensa serta: pos mori, nos va vade a paradiso …

Ma tra un anio el ia vive entre deutxes. Sin prejudis, el ia deveni como un de los; ia ave un comprende de lor ansias e joias, e, cuasi sin eseta, un simpatia a la umanas con ci el ia relata. En sua conseta, la popla deutx ia es fasil identifiada con la “Michel” deutx, tal como la leteratur ia portrae el: un campanian de alma simple, alga torpe en pensa e parla, stranjer a tota tipos de scema, ma bon, onesta, fidosa asta la fondo.

Pierre ia responde: “Serta alga malcomprende fundal aveni. Mea paisanes es persones bon. Me desira retrova me entre los pos multe corta, an si mera per comprende cua los fa.”

En la dia 4 de agosto, pos reveni del stasion, Annemarie ia dise a Pierre: “Me ave un nova bon per tu.” El ia colasa sur un seja e ia sanglota spasmante, con muxador a la oios: “En la sera doman on va ave probable un tren per Frankfurt, cisa per Metz.” El ia esuga sua larmas a via e ia anunsia par vose xuxada: “England ia declara gera a nos. Los no comprende ce nos ia debe pasa tra Beljia. O, Pierre, ja sola poca banderas resta a lado del nosa! Los ia desprende ance la bandera engles!”

A un plu ves, la pasiones de un popla enganada en sua esperas ia desconstrui tota paramares. A un plu ves, coleria e un nesesa de destrui ia terori tra la site. Ma a esta ves, la posesores de oteles como Hotel London, Hotel Windsor, Englischer Hof, de caferias como Equitable a la crus del stradas Leipziger e Friedrich, o Piccadilly en la strada Tauentzien, no ia senta nonpreparada per la ariva de un avalanxa rompente tota. Ja en la dias presedente los ia converti a un comprende plu patriota.

A esata la bonmomento Piccadilly ia deveni Haus Vaterland, e sur la menus de tota restorantes la Englisches Beefsteak ia transformi, flax e pronto, a un Deutsches Bifteck onesta. Sola la custas ia resta la mesma. Ma ance esta ia debe cambia a pos. E aora, ai a cualce person lenta ci oblida ce fashionable, gentlemen e lavatory es provocas impertinente!

Del jornales traeda par Annemarie, Pierre ia descovre ce 80 000 soldatos deutx sta preparada per ataca ante la fortres Lüttich (Liège). Esta ia confirma, el ia pensa, ce la armadas deutx e franses va encontra se en alga parte del teritorio beljes. Lo ia suporta sua espera ce sirca Metz tota va es calma, e ce el va pote ateni Autrecourt e credable ance sua frate en Mussey. Vera, la jornales no ia mensiona acel rejion.

Del jornales Pierre ia descovre, plu, ce la canselor Bethmann Hollweg veni de clari, ante la Reichstag aplaudinte, ce en un caso del mori o vive de un popla intera, contratas esistente deveni no plu ca paperes laserada.

Pierre ia para subita en sua leje. Alga cosa ia xoca el. Un tal interprete frivol, de debes resultante de prometes seria donada, ia impresa dolosa el. Un cosa simil on trova en la vive sola entre individuas nonmoral, en cui sosia persones onesta pote fa no plu ca perili se. Ma cua aveni cuando la poplas adota un tal prosede nonobil e crase un person debil su pede?

Pos medita, Pierre ia debe aseta ce la istoria es plen de tal rompes de juras e atas violente. Strana ce egal la franseses e la deutxes ave un proverbo identica longo testo e sinifia: Necessité n’a pas de loi – Not kennt kein Gebot – La nesesa conose no lege. Txa, la umanas!


La dia grande ia ariva.

La amores joven ia pasa la oras final en divina sur la longia del gera, e en projeta posibles de revide pos corta.

“Con la armas moderna cual on ave aora” – Pierre ia repete con plaser un clixe oiada – “du menses va es la masima.”

“La frate par sposi de Trudchen Bachmann – el es un teninte nel rejimento du del infantria gardante – el crede ce nel fini de esta mense nos va es en Paris. La imperor ia afirma ce tota soldatos reservada va es en sua casas per natal. Cuando tu va reveni, Pierre?”

“Direta, Annemarie. Serta par la tren prima revadente de Paris a Berlin. Me va veni per prende tu. Tu va es mea sposa e nos va es felis per sempre.”

Annemarie ia colpa sua manos a lunlotra en joia: “Felis per sempre, Pierre, e nos va ave multe enfantes!” Subita el ia roji profonda e ia ajunta rapida: “… Como nel fables. Divertinte e tan bela, no?”

Cuando la ora ia deveni plu prosima, los ia traversa a consideras min distante en tempo. Lo ia es acordada ce Annemarie va vade per xerca un taxi cual va espeta Pierre a la porte. Poi elo va nesesa mera lisca a en; los va es portada a via sin retarda.

Ma ancora ela ave tempo sufisinte per prepara sanduitxes diversa de jamon. No, no! No refusa, senior! La viaja va es longa. Tu va es fame. En cualce caso, con cada peseta de pan, tu va debe pensa a me, no? – El ia paci tota, neta e limpa, oportun envolveda en paper spesial de sanduitx, per evita manxas grasosa.


En la atrio del Stasion Potsdam los ia deveni cuasi perdeda de lunlotra, car tan densa ia es la fola cual ia engoli los en un suca instante. Los ia debe teni firma lunlotra con mano en mano. No sin multe puxas, resetada, redonada, Pierre ia susede reoteni sua valis e compra final un bileta per Metz. La ofisior a la fenetra ia presisi: “On no garantia la dia de ariva. Oji, probable, sola asta Frankfurt.” Pos alga, en la sala de informa, un otra ofisior ia es min otimiste. El ia serti mera ce la tren va viaja “en dirije a Frankfurt”.

La scalera a la plataformas ia es barida. Sola persones con bileta regular de viaja ia pote pasa. No plu posponable, la ora de separa ia sona. Cuando los ia sta ancora en abrasa pasionosa e emosiosa, soldatos prosima ia tisa en acel modo berlinan de parla spesial burlante: “Bon, peti senioreta, el va reveni pos corta, tua prometeda. Aora lasa el a retrova pico sua respira!”

An pos la burlas, la duple nonfelis no ia separa. Ancora los ia debe xuxa tan multe parolas jentil: “Grasias a mil veses, Annemarie!” – renovi tan multe prometes: “Cua tu suposa, Pierre? Me va resta espetante tu!” – seci tan multe larmas: “Reteni acel muxador. Me ave otras nel valis.”

Ma final Annemarie ia consela, solisitante: “Vade aora, cara de caras, o me no va tolera …”


Tal Pierre Touchard ia parti de Berlin “per sola du menses a la plu”, en mercurdi, la dia 5 de agosto, 1914, a la ora ses del sera.

1 La garda a la Reno.

2 Comanda personal de movabli.

3 Avansa – la titulo de la jornal xef de la sosialistes deutx.

4 Bon per servi militar.

5 Peto arcida! Testa alta! Oios direta a ante! – Parolas comandante.

6 Weissbier = bir, un spesiali de Berlin. Stübchen = saleta.

7 La asembla del parlamentores.

8 Boteca de cosas nova.

9 Un bolevar famosa en Berlin.

10 Adio, nosa table peti …