Ata 1. Sena 5.

[Seniora Macbet entra en leje un letera.]

Seniora Macbet. “Los ia encontra me en mea dia de vinse e me ia ensabe par demostra la plu fidable ce los ave sabe nonatural. Cuando me ia desira ardin interoga los plu, los ia deveni aira e ia desapare. En cuando me ia sta stonada par mervelia, mesajores ia ariva de la re, ci ia saluta me como ‘Taino de Cawdor’—la titulo mesma cual esta sores de destina ia saluta me temprana ante dirije me a ante con ‘Saluta, la re futur!’ Sur esta me ia pensa ce me debe informa tu, mea cara acompanior en grandia, afin tu no fali joia par no sabe cual grandia es prometeda a tu. Prende lo a cor e adio.” Glamis es tu, e Cawdor—e tu va es lo cual es prometeda. Ma me teme tua natur. Tro plen de la lete de compatia umana per prende la via corta. Tu vole es grande, e aspira no manca de tu—ma tu no ave la malia cual debe acompania lo. Lo cual tu vole multe, tu vole oteni virtuosa: tu no ta engana, ma felis tu ta gania mal. Glamis grande, per oteni lo cual tu vole, tu debe fa lo cual cria “fa me,” lo de cual tu teme sua fa plu ca tu ta vole sua desfa. Freta a casa, afin me pote versa mea spirito en tua orea e espulsa, con la coraje de mea lingua, cada cosa cual sta entre tu e la corona de oro—la corona cual destina e aida nonatural pare intende per tu.

[Un Mesajor entra.]

Cual novas tu ave?

Mesajor. La re veni asi a esta note.

Seniora Macbet. Tu debe es loco per dise esta. Esce tua mestre es con el? Si lo es vera, el ia ta informa me afin me ia pote prepara.

Mesajor. Si lo plase tu, lo es vera. Nosa taino veni. Un de mea cameradas monta ante el, e ia ariva tan morin par manca de aira ce lo cual resta sufisi apena per dise sua mesaje.

Seniora Macbet. Cura el bon—el trae bon novas.

[Mesajor sorti.]

La corvon mesma cual abaia la entra fatal de Duncan a su mea merlones es gastada. Veni, spiritos cual nuri pensas de mata: desfemi me e pleni me de testa a pede, a la borda, con cruelia. Densi mea sangue; bloci entra e pasaje a regrete, afin no pica de consiensa pote diverje mea intende vil o interpone entre lo e la fada. Veni a mea senos fema, vos ministres matante, de do vos espeta nonvidable per fa la turba de natur, e cambia mea lete a bile. Veni, note spesa, e veli me en la fuma negra de enferno, afin mea cotel no pote vide la feri fada e sielo no pote spia tra la covre oscur per cria “Para! Para!”

[Macbet entra.]

Seniora Macbet. Glamis grande! Cawdor meritante! E plu grande ca ambos, par la “saluta” prosiminte. Tua letera transporta me ultra esta presente nonsabosa, e me pote senti la futur aora mesma.

Macbet. Mea cara amada—Duncan veni asi a esta note.

Seniora Macbet. E cuando el parti?

Macbet. Doman—el intende.

Seniora Macbet. O, la sol va vide nunca acel doman! Tua fas, mea taino, sembla un libro do omes pote leje cosas strana. Per engana la mundo, aspeta como la mundo: porta bonveni en tua oio, tua mano, tua lingua. Sembla la flor inosente, ma es la serpente a su. On debe servi la veninte e tu va lasa a me la maneja de la conserna grande de esta note—un note cual va dona a tota nosa notes e dias seguente potia reial e mestria.

Macbet. Nos va parla sur lo plu.

Seniora Macbet. Ma manteni un fas calma—cambia la espresa de fas sinia teme. Lasa a me tota la resta.

[Los sorti.]