Ep.15 “Mense de portes”
Un venta fria ia sofla tra la campo solitar e oscur, vacua con eseta de Camilla e sua camioneta negra. El ia es un fem peti con capeles corvin negra en un roba covreda con coteles. Lo es coreta, sua roba ia ave coteles primida sur sua surfas. Mal coteles. Coteles crostida con sangue. E con tortas crostosa.
El ia vade a la dorso de la camioneta e ia abri la porte retro. A fondo de la nivel de carga on ia ave un caxon vea de lenio cual el ia tira con tota de sua potia asta ce lo ia lisca de la camioneta e ia cade a la erba a su.
- Alo, - un vose distante ia veni.
La oios de Camila ia dardi de asi a ala ma el no ia pote trova de do la parlor ia clama el.
- Si? - Camilla ia dise.
- Cual tu fa ala, en acel campo con acel caxon? - la vose ia demanda.
- Me ia vade a entera lo ma cisa no plu, car tu ia vide me, - Camilla ia dise.
- O, - la vose ia dise. - Pardona… Me ta pote… Me ta pote simple parti…
- Lo no importa, - Camilla ia dise. - Me no pote aora risca la acaso e entera esta asi, donce tu pote egal resta.
A pos el ia ensirca con sua brasos la caxon de lenio e ia forti se per lo cual va es serta un aranca dolosa per repone la caxon a la camioneta.
- Me ta vole pote aida tu con acel, - la vose ia dise e, a pos, un figur ia emerje de la oscur, movente lenta a Camilla e la camioneta, - ma me es un fantasma e donce me no pote teni cosas, tu sabe.
Camilla ia desteni la caxon e ia turna per regarda atendosa la orijina de la vose. Lo ia es vera un fantasma levitante, luminada par luna e gotante muco fantasmal sur la erba e tera.
- O, tu es un fantasma, - Camilla ia dise. - Me ia pensa ce tu es un person de carne vivente. Me suposa ce lo no importa si tu vide me enterante esta.
- Cual es en lo? - la fantasma ia demanda.
- Cores de umanas, - Camilla ia dise.
- U, cual? - la fantasma ia dise con sua oios pico aturdida.
- Me ia mata sirca sento sincodes persones e alora ia reteni sua cores per, bon, nostaljia. Ma me comensa de un paje limpa e prende alga lesones de desinia web. Me nesesa desprende tota de mea vive vea.
- Tu sabe, me ia es omisideda e mea mator ia prende mea cor, - la fantasma ia dise. - Me no dise ce el ia es tu, ma…
Camilla ia regarda plu atendosa la fas temable de la fantasma.
- O, si. Vera, me mesma ia mata tu. Espeta per un secondo, - el ia abri la caxon e ia comensa xerca tra la cores. - A, asi. Esta es tua. Me oblida nunca un cor. Tota los ave un raconta.
Camilla ia dona la cor a la fantasma e el ia pote teni lo car lo ia es, tu sabe, sua cor.
- Me no sabe como me senti de esta, - la fantasma ia dise.
- Me senti no cosa, - Camilla ia dise, - con eseta de un pasion ardente per desinia web.
- Esce me pote reteni esta? - la fantasma ia dise regardante ancora sua cor.
- No, me nesesa reave lo, - Camilla ia dise saisinte lo de la manos fantasmin. - Me va senti bizara sabente ce un de la cores no es en la caxon.
- Oce, lo es justa. Alora bon note a tu! - la fantasma ia dise e el ia comensa flota a via.
Camilla ia prende un pala de la camioneta e direta ante ce el ia comensa sua escava el ia regarda a la fantasma desaparente e ia dise:
- Bon note ance a tu, Dwight D Eisenhower.