Ep.10 “Mense de sanduitx”
- O mea dio! - Justine ia dise cadente a sua jenos. - Lo es me ci es un fantasma!
Justine ia pasa tra un malesperia completa en un otel fantasmosa e temable ma lo ia es revelada ce el mesma ia fa la infesta.
- Como me no ia sabe ce me ia mori? - el ia dise a vose.
- Me no sabe, - Elizabeth ia dise, de ci Justine ia infesta sua sala. - ma aora cuando tu comprende cual aveni esce tu pote move tu de asi? Me nesesa un dormi.
Justine ia dona a Elizabeth un regarda temosa con sua oios fantasmin.
- Dios, pardona me si tu ave un tempo dur ma me ia veni de descovre ce me ia mori. Dona a me un pausa, per favore.
Elizabeth ia rola sua oios e ia dise:
- Me fa un parla grande doman a un confere paleontolojial importante. Me nesesa mea reposa. La siensa de paleontolojia es tan importante en esta dias e esta es la parla la plu importante en mea carera.
La fas de Justine ia grima en un espresa multe frustrada e el ia murmura a se alga cosa sur lo ce nun comprende el.
- Regarda, me regrete ce tu es un fantasma mor e tal cosa ma me no pertine a esta e vera me pensa ce tu debe parti, - Elizabeth ia dise esente ja envolveda en un leto estragrande en sua pajama de pato cauxin.
- Oce, - Justine ia dise. - Me va vade e asusta la otras per alga tempo.
- Perce tu no traversa simple a la mundo seguente? Tu no debe vera fa cualce infesta asi. Lo no es como tua posto, coreta? - Elizabeth ia dise.
- O si, - Justine ia dise. - Me va traversa a la mundo seguente. Grasias, Elizabeth!
- Como tu sabe mea nom? - Elizabeth ia dise pico asustada.
- Lo es coseda sur tua pajama de pato cauxin, - Justine ia dise.
- O si, - Elizabeth ia dise. - Me mesma ia cose esta. Me fa alga cose aora e alora.
- Me gusta lo, - Justine ia dise.
- Grasias, - Elizabeth ia dise.
- Oce, asta plu tarda, - Justine ia dise e el ia traversa a la rena ultra vive – la rena de la mores.
Lo ia es un sfera gris enorme con flues de melma verde flotante de supra como muco nasal sielal.
- Bonveni! - Debra, la Anjel de la Mor, ia dise. - Esta es la ultravive.
- O, - Justine ia dise. - Lo no es vera como me ia imajina lo.
- Si, esta aveni multe, - Debra ia dise. - Nun espeta ce la ultravive es un sfera gris enorme con sielo verde mucin ma lo es como esta per la plu. Pardona.
- Esta es oce, - Justine ia dise e ia flota a supra asta la melma e ia fa un bon ensofla.
- Bizara, - el ia dise a se. - Lo odori como frutas gomin.