Przymiotniki

Przymiotnik jest częścią mowy, która dostarcza informacji o rzeczowniku: określa zwykle jego jakość, właściwości lub atrybuty.

W LFN, przymiotniki nie zmieniają formy w celu wskazania liczby bądź rodzaju gramatycznego.

Pozycja

Un ajetivo segue la nom cual lo descrive:

En la plu de casos, on pote ajunta plu ca un ajetivo pos la nom sin causa confusa. Ma en alga casos, un de la ajetivos pote ance es comprendeda como un averbo cual altera la sinifia de la ajetivo seguente. On pote pone e entre la ajetivos per evade la confusa:

Per efetos de stilo o bonsona en leteratur, alga ajetivos corta e frecuente pote apare ante la nom, si los mesma no ave descrives. Esta ajetivos es bon, mal, peti, grande, vea, nova, joven, bela, fea, cara e santa:

Multe esclamas corta comensa sempre con bon ante la nom:

Stopniowanie

Przymiotniki w stopniu wyższym tworzy się przez dodanie przysłówków plu („bardziej”) lub min („mniej”) przed przymiotnikiem. Spójnik „niż” to ca:

Stopień najwyższy jest tworzony poprzez poprzedzenie przymiotnika przysłówkami la plu („najbardziej”) albo la min („najmniej”):

([liczebniki#liczebniki_porządkowe|Liczebniki porządkowe]) mogą być zestawiane wraz z przymiotnikami w stopniu najwyższym:

Przymiotnikom w stopniu równym często towarzyszy konstrukcja tan… como… („tak… jak…”):

Przymiotniki jako rzeczowniki

Dowolny przymiotnik może być użyty bez zmian jako rzeczownik, którego znaczeniem jest osoba bądź rzecz posiadająca cechę opisaną przez tenże przymiotnik. Wtedy rzeczownik podlega takim samym prawom jak każdy inny — w liczbie mnogiej otrzymuje końcówkę -s, występuje wraz z określnikiem oraz może iść w parze również z własnymi przymiotnikami: