La re de Tule

Der König in Thule, par Johann Wolfgang von Goethe (1782)
Adatada de deutx par Michel Gaillard e orcestrida par Magis Optis
sur un melodia de Hector Berlioz (1803-1869) estraeda de la obra La damna de Faust

On ia ave, a un ves pasada,
un re de Tule, cui amada
morinte ia ofre un copa bela
como un suvenir de ela…
Lo ia es tan cara a sua alma
ce a cada festa de banceta,
en cuando el bevi, alga larma
en sua oio vade a flueta.

La re, al fini de sua eda,
lega la vilas e la oro,
estra la copa favoreda
cual el ia conserva ancora;
poi el invita a sua table
la cavaleros familiar
nel salon la plu venerable
de la castel supra la mar.

El bevi a un ves ultima,
leva la copa, poi avansa
la calix cara cual el lansa,
entre la ondas, en la spuma:
acel jira, vasila, poi, a
fini, afonda en la flue…
La re, cluinte sua oios,
no ia bevi plu, nunca plu.

On ia ave un re de Tule…

Der König in Thule - Johann Wolfgang von Goethe (1782): Es war ein König in Thule, ∕ Gar treu bis an das Grab, ∕ Dem sterbend seine Buhle ∕ Einen goldnen Becher gab. ∕ ∕ Es ging ihm nichts darüber, ∕ Er leert’ ihn jeden Schmaus; ∕ Die Augen gingen ihm über, ∕ So oft er trank daraus. ∕ ∕ Und als er kam zu sterben, ∕ Zählt’ er seine Städt’ im Reich, ∕ Gönnt’ alles seinen Erben, ∕ Den Becher nicht zugleich. ∕ ∕ Er saß bei’m Königsmahle, ∕ Die Ritter um ihn her, ∕ Auf hohem Vätersaale, ∕ Dort auf dem Schloß am Meer. ∕ ∕ Dort stand der alte Zecher, ∕ Trank letzte Lebensgluth, ∕ Und warf den heiligen Becher ∕ Hinunter in die Fluth. ∕ ∕ Er sah ihn stürzen, trinken ∕ Und sinken tief ins Meer, ∕ Die Augen täten ihm sinken, ∕ Trank nie einen Tropfen mehr.