Antonio Carlos R. da Fonseca | Solo de Stelas VI

26/05/05
Asi la tre lineas de poesia seguinte de Solo de Stelas par
OrestesBarbosa e Silvio Caldas:

Selebra de nos abitolaseras* coloros
mostrante ce en nos visineria povre** e malportada
a tota tempo es festa nasional.

festa dos nossos trapos coloridos
a mostrar que nos morros mal vestidos
é sempre feriado nacional.

Party of our colorful duds
showing that in bad fashion dumps
at any time is a national holiday.

Notas:
* abitolaseras* - Parola nova=abitos laserada, ma ce la persone povre
porta.
** Visineria Povre= Shantytown, dumps.
Me pensa ce un parola nova ta debe eser creada.
Se aseta sujetes. :)

=Tota tradui de solo de stelas asta ora:

Me vive ia es un stadio plen de lus
Me ia vive portado en oro
Paliaso de sonias perdidas.

Su campanetas joios e fingente
sonias me ia vade cantante
entra manos colpante e febros de la cores.

Me povre caseta en la culmine de la colina
ia es arborin plen de avias cantos
tu ia es la sonia ja finida.

E oji, cuando de sol, se claria
pleni me caseta povre,
me cor dole per la fema,
pijon poca ce ia vola ja.

Nos abitos dial suspendeda
en la ventana como banderas ondos
ia pare un selebral strana.

Selebra de nos abitolaseras coloros
mostrante ce en nos visineria povre e malportada
a tota tempo es festa nasional.

==Minha vida era um palco iluminado
eu vivia vestido de dourado
palhaço das perdidas ilusões.

Cheio dos guisos falsos da alegria
andei cantando a minha fantasia
entre as palmas febris dos corações.

Meu barracão no morro do salgueiro
tinha o cantar alegre de um viveiro
foste a sonoridade que acabou.

E hoje, quando do sol, a claridade
forra o meu barracão, sinto saudade da mulher
pomba-rola que voou

Nossas roupas comuns dependuradas
na janela qual bandeiras agitadas
pareciam um estranho festival.

Festa dos nossos trapos coloridos
a mostrar que nos morros mal vestidos
é sempre feriado nacional

==My life was a glowed stage
Always wearing golden garments
Clown of lost fantasies.

Covered by fake clownbells of joy
I used to sing my chimeras
among the fever clappings of the hearts.

My hovel up on the hill
Was like a tree full of singing birds
You were the lost melody.

And today, when the sun, its brightness,
spreads through my hovel,
my heart sorrows because the woman,
little dove that flew away.

Our casual clothes hanged at the window
like waving flags
Looks like a strange festival.

Party of our colorful duds
showing that in bad fashion dumps
At any time is a national holiday.

Antonio