Antonio Carlos R. da Fonseca | Solo de Stelas IV
- Autor: Antonio Carlos R. da Fonseca (“acrfonseca”)
- Tema: Solo de Stelas IV
- Data: 2005-05-07 01:34
- Mesaje: 1154 (presedente, seguente)
02/05/05 Salute Jarley, Asi la tre lineas de poesia seguinte de Solo de Stelas par Orestes Barbosa e Silvio Caldas: E oji, cuando de sol, se claria pleni me caseta povre, me cor dole per la fema, pijon poca ce ia vola ja. E hoje, quando do sol, a claridade forra o meu barracão, sinto saudade da mulher pomba-rola que voou. And today, when the sun, its brightness spreads through my hovel, my heart sorrows because the woman, little dove that flew away. Nota: Entra ce "Saudade" es un parola sola de portuges, la sentia es universal, tota la persones senti el. Se LFN va adote "saudade" o no es un demanda abrida a discute, me pensa ce ta es bon. Como se pote vider, no es fasil mantenir la sentia de la autor per fa la tradui de "saudade". =Tota tradui de solo de stelas ate ora: Me vive ia es un stadio plen de lus Me ia vive portado en oro Paliaso de sonias perdidas. Su campanetas joios e fingente sonias me ia vade cantante entra manos colpante e febros de la cores. Me povre caseta en la culmine de la colina Ia es arborin plen de avias cantos Tu ia es la sonia ja finida. E oji, cuando de sol, se claria pleni me caseta povre, me cor dole per la fema, pijon poca ce ia vola ja. Minha vida era um palco iluminado eu vivia vestido de dourado palhaço das perdidas ilusões. Cheio dos guisos falsos da alegria andei cantando a minha fantasia entre as palmas febris dos corações. Meu barracão no morro do salgueiro tinha o cantar alegre de um viveiro foste a sonoridade que acabou. E hoje, quando do sol, a claridade forra o meu barracão, sinto saudade da mulher pomba-rola que voou My life was a glowed stage Always wearing golden garments Clown of lost fantasies. Covered by fake clownbells of joy I used to sing my chimeras among the fever clappings of the hearts. My hovel up on the hill Was like a tree full of singing birds You were the lost melody. And today, when the sun, its brightness, spreads through my hovel, my heart sorrows because the woman, little dove that flew away. Antonio