La gato relijiosa
par Yitshek Leibux Perets
traduida de la orijinal ides par Rebecca Krause
On ia ave tre avias cantante en un casa, e la tre ia deveni caturada par la gato…
El no ia es un gato comun, ma un alma vera, vera relijiosa, ci no ia porta sin razona la roba blanca de un bon iudi a xabat, e ci ia ave oios peti en cuales la sielo ia refleta se…
El ia es un gato relijiosa, ci ia vade frecuente a la banio ritual! A des veses per dia, el ia lava se… e el ia come cuieta, a un lado, en un angulo peti…
Tra tota la dia el ia come cosas de lete, e alora, cuando la note ia cade, el ia come carne, carne caxer de mus…
E el no ia come presante, como un barbar. El no ia catura e engoli, como porcos fa, ma ia come refinada, juosa… afin la mus vive per un momento plu, un momento plu… afin lo dansa pico, es alga secuteda, e confesa sua pecas — un gato relijiosa no catura…
Cuando on ia porta la avia cantante prima en la casa, la gato ia deveni compatiosa pos poca tempo; la avia ia catura sua cor.
“Un avieta tan bela,” el ia suspira, “tan peti, tan deletosa, nunca va joia la mundo veninte!”
“E lo an no pote joia la mundo veninte!” La gato ia es serta.
Prima, on ia lava lo con tota sua corpo en un bol peti de acua…
Du, pos ce on ia pone lo en la caje, lo ia es ja un animal savaje. An si lo ia es un avia cantante joven, dulse e bela, lo no ia conose la Xulhan Aruh!
Aora lo canta sola! Lo canta nonmodesta. Lo pare ce la avia no respeta la sielo! Lo viaja de la caje a la mundo pecosa, a la aira libre, a la fenetra abrida…
Esce on vide a cualce ves un gato en un caje? Esce un gato relijiosa pia tal, como Zimri, la fio de Salu?
E do es la vergonia! La cor de la gato relijiosa plora. Lo es comprendable un vivente, un alma cara, un sintil de la sielo!
Larmas ia veni a la oios de la gato.
E la fortuna la plu mal es ce la corpo pecosa es tan bela, e esta mundo es tan joiosa, e la mal inclina es tan forte…
Como un avia tan dulse pote resiste la mal inclina grande e asustante?
E plu lo vive, plu lo peca, e plu grande la puni deveni…
E un foco sacra ia lumina en la gato, la foco de Pinhas ben Elazar, la desendente de Aaron la prete… e el ia salta a sur la table, do la caje con la avia cantante ia sta, e —
Plumas ia vola en la sala…
On ia bate la gato. El ia aseta la colpas con dinia. El ia cria relijiosa, ia miaui emosiante per la pardona de sua pecas…
El no va peca plu…
La gato intelijente ia comprende perce on ia colpa el… el no va merita colpas denova…
On ia colpa el, la gato ia comprende, car el ia sperde plumas en la casa, car la covretable blanca e brodeda ia deveni mugrida con sangue…
Un tal ata debe es fada en modo bon, cuieta e relijiosa, sin plumas volante e sin ce an un gota de sangue cade…
E, cuando on ia compra la avia cantante du e ia lasa lo en la casa, el ia strangula lo cuieta e delicata e ia devora lo con la plumas intata…
On ia bate la gato…
Aora, la gato ia comprende ce el no ia deveni bateda par causa de plumas, e no par causa de gotas de sangue sur la covretable…
La razona es ce on debe no mata! Ce on debe ama, pardona… ce on boni la mundo pecosa no par judi matante!
On debe reveni otras a la bon via parlante a la cor! Un canario ci reveni a la bon via pote ateni un nivel tan alta, cual un gato relijiosa no pote ateni!
E la gato ia senti ce sua cor grandi de joia! La tempos vea, mal e dur ia es finida! La versa de sangue ia es finida!
Compatia, compatia, e denova compatia…
E con compatia, el ia vade a la canario tre!
“No teme,” el ia dise, con la vose la plu suave cual ia veni de un garga de gato a cualce ves, “tu es bien pecosa, ma me no va dana tu, car me ave compatia per tu!”
“Me an no va abri la caje, me an no va toca tu!”
“Tu silenti? Multe bon! En loca de canta nonmodesta, lo es plu bon ce on silenti!”
“Tu trema? An plu bon! Trema, trema, mea fie, ma no per me; trema per la Creor de la Mundo, per sua Nom cara! Resta tal: cuieta, pur e tremante…”
“Me va aida ce tu trema! De mea alma relijiosa, me va espira sur tu cuietia, dulsia e relijiosia… con mea respira, me va pone fida en tua corpo, teme de la Senior en tua osos, repenti e regrete en tua cor!”
E la gato ia senti subita como bon lo es, cuando on es pardonosa, e como joiosa lo senti, cuando on sofla relijiosia e onestia en algun.
E la cor la plu relijiosa ia grandi en la gato la plu relijiosa e blanca…
Ma la canario no ia pote enspira la respira de la gato — lo ia sofoca!